Mijn bevallingsverhaal | hypnobirthing & Aziema Fatima

Mijn bevallingsverhaal | hypnobirthing & Aziema Fatima

Op 12 december ben ik bevallen van onze kersverse zoon. Sommige lezers waren benieuwd naar mijn bevallingsverhaal, daarom wil ik dit van harte met jullie delen.

Mijn eerste bevalling

Toen ik destijds zwanger was van mijn oudste kind, was in hart en nieren al overtuigd dat je tijdens een bevalling actief moet zijn.

Dat wil zeggen dat je de weeën moet opvangen terwijl je aan het lopen bent of andere inspanningen aan het doen bent.

Helaas werd mijn eerste zwangerschap medisch verklaart en moest ik het accepteren dat actief bevallen niet zou lukken, aangezien ik de hele tijd vastgekoppeld zat aan de CTG-scan en een infuus kreeg.

Dit resulteerde helaas tot een traumabevalling.

Platliggen op je rug

Platliggen tijdens het uitdrijven van het kind is absoluut een no-go. Al eeuwenlang bevielen vrouwen overal ter wereld rechtop.

Er wordt echter verondersteld dat Lodewijk XIV van Frankrijk een grote impact heeft gehad op de toekomstige generaties.

Hij vond dat vrouwen op een tafel moesten liggen, zodat hij een beter zicht had op de geboorte. En dat werd het begin van mijn en jouw ‘passieve’ bevalling.

hypnobirthing

Hypnobirthing

Dit keer wilde ik het anders aanpakken. Ik zou er alles aan doen om deze tweede zwangerschap vlekkeloos te laten verlopen.

Dit gaf ik dan ook door aan mijn verloskundigenpraktijk. Zij hielden gelukkig rekening met mijn wensen.

Ik hoefde zelfs geen groeiecho tijdens de 30ste zwangerschapsweek aangezien deze metingen vaak niet kloppen doordat het momentopnames zijn.

Datzelfde had ik immers bij mijn dochter meegemaakt. Ik werd achteraf gezien voor niets ingeleid, want ze was eigenlijk gezond en op gewicht (terwijl ik wekelijks 2-3x langs het ziekenhuis ging voor controles en echo’s).

Ik had reeds het één en de ander gelezen over hypnobirthing en dat beviel me al te goed, aangezien ik  al overtuigd was dat je actief moet zijn tijdens een bevalling.

Echt inlezen deed ik niet, aangezien de ervaring aantoont dat een bevalling ineens een andere wending kan krijgen.

Ik had alleen de belangrijkste dingen onthouden over hypnobirthing en dat nam ik mee, mede dankzij mijn doula die me mentaal een paar weken voor de bevalling voorbereidde. Dat vond ik voldoende.

Wat is hypnobirthing?

Hypnobirthing is een geboorteprocesmethode die gebruik maakt van zelf-hypnose en ontspanningstechnieken die de bevallende  vrouw fysiek, mentaal en spiritueel voorbereiden, zodat ze bewustzijn en controle krijgt over haar bevalling.

Hierdoor vermindert de angst en pijn tijdens de bevalling en wordt de baby in warmte en rust geboren.

hypnobirthing

Mijn tweede bevalling

Datgene waar ik zo naar verlangde is gelukt: In de nacht van 12 december was ik stipt 39 weken ver in mijn zwangerschap.

Officieel is de zwangerschap vanaf dit punt voldragen, dus heel erg zou ik het niet meer vinden mocht de kleine zich melden.

De bevalling zelf was een actieve en vlotte bevalling. Als ik eraan terugdenk vind ik eigenlijk dat mijn eerste en tweede bevalling extreme tegenpolen zijn van elkaar.

Hoe dan ook; Ik bereidde mezelf voor om te slapen. Kort hierna ervaarde ik een zeer samentrekkend gevoel rondom mijn buik en had krampen.

Volgens mij waren dit typische (oefen)weeën. Ik had voorheen alleen maar last van harde buiken, maar vond dit toch een beetje anders.

Het voelde ook anders aan. Nadat de pijn verdween had ik een gek gevoel dat het misschien tijd zou zijn.

Aan de andere kant was ik wel ‘nog maar’ 39 weekjes. De meeste vrouwen bevallen meestal later. Ik draaide me om en ging verder slapen.

Vliezen gebroken

In de vroege ochtend werd ik wakker om mijn dochter naar de peuterspeelzaal te brengen. Het voelde alleen niet goed aan, ondanks ik me fysiek wel goed voelde.

Ik vertelde aan mijn echtgenoot dat ik me toch niet zo goed voel en haar gewoon thuis ga laten vandaag (achteraf gezien was dit terecht..)

Hij vond het maar prima en ik stapte weer in bed. Ook vertelde ik hem dat ik een (oefen)wee had tijdens de nacht, maar dat was maar eenmalig.

Een uur of twee later werden we met z’n allen opnieuw wakker en ik kreeg spontaan weer diezelfde pijn wat ik in de nacht had gevoeld.

Een minuut later kreeg ik geen controle meer over mijn bekkenbodem en holde ik naar de wc, terwijl mijn pyjama zeiknat werd.

Ik wist niet zeker of dit vruchtwater was, en als dit ook zou zijn kan het nog alsnog een dagje duren tot de kleine zich meld, dus verwisselde ik mijn pyjama..

..nog een keer… nog een keer… daarna weer… en daarna weer! Ik had ook steeds meer (oefen)weeën. Toen wisten we het wel.

zoon-geboren

De weeën namen toe

Mijn echtgenoot bracht onze dochter voor de zekerheid naar oma toe. Ik vertelde hem om niets te zeggen, aangezien iedereen dan zich zorgen zouden kunnen maken.

Rond 10:00 uur stuurde ik mijn doula Azieme Fatima een whatsappberichtje dat het wellicht tijd zou zijn.

Zij adviseerde me om een warme douche te nemen. Als het oefenweeen zijn zou de pijn terugnemen. Mocht de pijn juist toenemen, dan zou ze gelijk uit huis gaan.

En dat gebeurde.. de pijn nam juist toe en ze kwam al richting mijn kant op.

» Een doula is een zwangerschaps- en bevallingscoach. Zij biedt de zwangere/barende vrouw op liefdevolle wijze ondersteuning, zodat de zwangerschap en  de geboorte van het kind zo fijn en bewust mogelijk te laten verlopen.

Dit doet ze door middel van het masseren van de rug, tegendruk geven tijdens de weëen, ondersteunen van ademhalings- en ontspanningstechnieken en voert ze andere technieken toe (eventueel acupunctuur, voetreflexmassage of iets anders).

Ze verricht geen medische werkzaamheden en is dus aanwezig naast de verloskundige of gynaecolo(o)g(e).

Weeen rustig opnemen

Terwijl ik op mijn echtgenoot en doula aan het wachten was, beloofde ik aan mezelf om zo min mogelijk te zitten aangezien ik overtuigd was dat je een snellere ontsluiting krijgt als je steeds beweegt.

Ik nam de weeën op terwijl ik de huis aan het opruimen was en ontbeet rustig door. Ook deed ik bekkenoefeningen tijdens de weeën voor meer ontsluiting.

Je maakt dan als het ware ronde bewegingen met je bekken. Je danst er een beetje gek bij, en geeft ruimte aan het kind zodat hij geleidelijk naar beneden kan zakken.

bevallingsverhaal

Smile 🙂

In de tussentijd kwam mijn doula aanbellen. Ik zag aan haar blik dat ze vond dat ik er nog ‘vrolijk’ uitzie. Ik was immers de hele tijd aan het glimlachen, maar ik wist zelf dat het vandaag zou gebeuren.

Ik was gelukkig, want ik had mijn bevalling met veel liefde omarmt. Het was immers de dag dat ik mijn zoon zou ontmoeten!

Daarnaast had ik geleerd dat glimlachen ervoor zorgt dat je je hersenen signalen geeft dat alles goed gaat en deze hormonen zorgen voor ontspannen spieren.

De baarmoeder is immers een grote spier en als je alles letterlijk ‘los laat’ krijg je een snellere ontsluiting.. twee vogels in een klap.

En ja, pijn had ik écht wel. Maar doordat ik mijn mindset veranderde in iets positiefs had ik meer controle over de weeën.

In de tussentijd probeerde ik nog altijd huishoudelijke werkzaamheden te doen ter afleiding. Ik vouwde de was op (want ja, dat moet ook gebeuren :-)) en bracht de wasrek naar de  badkamer.

Aziema Fatima keek naar mij en vroeg wat ik met die wasrek aan het doen ben, haha. Haar verwarde blik zal ik nooit vergeten, wat een geweldige meid is ze toch.

bevallingsverhaal

In kalmte

Kort daarna trokken we ons terug in mijn slaapkamer. Mijn doula bereidde diverse dingen en herinnerde me steeds om dadels en druiven te eten.

De jaloezieën werden gesloten.. Ook gaf ze kokoswater en zette de bloem van Maryam klaar.

Wat ik persoonlijk eerst moeilijk vond is je ‘veilige zone’ open te stellen aan een ander dan je eigen partner.

Ik ben zelf iemand die best wel fysieke afstand neemt van anderen, maar bij haar hief ik mijn zone al snel op.

Zij gaf mij massages en gaf met een warme kruik tegendruk tijdens de weëen.

Eenander soort massage (geen idee hoe dat ook alweer heet..) was dat ze met haar vingers bepaalde punten op mijn rug en schouders als het ware ‘kietelde’.

Elke wee na deze massage werd als het ware opgetild naar een hoger niveau: deze weeën werden intenser en heftiger.

Het voelde aan alsof ik een ander fase inging, en de baby voelde ik ook na 2-3 heftige weeën indalen, waar ik geen controle meer over had vergeleken met voorheen.

Toen werd mijn verloskundige gebeld. Zij kwam kort daarna bij ons en vroeg bij aankomst of we aan hypnobirthing deden.

Ik reageerde niet met woorden, maar met een welkom-handgebaar. Ik was namelijk ingetrokken in mijn eigen wereld en daar wilde ik niemand bij hebben. Anders verlies je namelijk dan de controle.

Hypnobirthing & trance

Ik was in een soort trance terechtgekomen. Verdiept in mijn eigen wereld.

» Een trance is een dissociatief verschijnsel waarbij iemand een ander bewustzijnsniveau heeft.

Wie in trance is, is minder gevoelig voor prikkels van buitenaf, maar is niet bewusteloos en slaapt ook niet.

Het persoonlijke identiteitsgevoel kan verminderd zijn.

Zo’n trance is absoluut niet te vergelijken met religieuze meditatie.

Ik was namelijk bewust van alles om mij heen: Ik wist wat er besproken en gedaan werd.

Ik was alleen zo ingetrokken in mijn eigen wereld door ademshalings- en ontspanningstechnieken te doen.

Het voelde zelfs bijna spiritueel aan, maar dat is het niet.

Het was eerder een connectie tussen ik, mijn lichaam, emoties en bewustzijn.

Ik omarmde mijn weeën en verwierp ze daarom ook niet.

Deze behoorden namelijk tot mijn eigen, en niet die van een ander.

Doordat je tijdens de trance aan de slag gaat met het onderbewustzijn d.m.v. het geven van positieve instructies naar het brein verloopt de bevalling sneller en ervaar je minder pijn.

Niemand, maar dan ook niemand anders dan jezelf is in staat je onder hypnose te brengen.

Wat een geweldige ervaring 😉

Liever thuis bevallen

Ik wilde eigenlijk achteraf gezien toch thuisbevallen, want ik had geen kracht meer om op te staan. Met mijn toestemming toucheerde ze me; ik had 5cm ontsluiting.

Na overleg met mijn echtgenoot en mij werd ik toch door mijn verloskundige overtuigd om mee te gaan.

Achteraf gezien was dit alleen maar positief! Ik woon 4 verdiepingen hoog. Zodra ik pauze had tussen de weeën door gingen we bijna sprintend naar buiten en stapten we de auto in. Dat ging heel erg snel.

Het geboortecentrum in het lokale ziekenhuis was maar 5 minuten rijden.

bevallingsverhaal

Supervlotte bevalling: van 5 naar 10 binnen een paar minuten

Ik werd in een rolstoel gebracht naar onze kamer. Hier had ik nog 3 weeen die ik in mijn rolstoel opving, man o man, die waren echt pijnlijk!

Dat waren de meest pijnlijke weeën waar je geen rustpauze hebt, vond ik.

Na de derde wee had ik ineens persdrang! Ik was in de war,want ik had het geaccepteerd dat ik slechts ‘5 cm’ had, maar blijkbaar was die rit van 5 minuten allesbepalend.

Ik was echter nog in de war. Ik mocht op de baarkruk en 10-13 minuten later kwam mijn zoon op de wereld.

Ik was nog altijd verward van de gehele bevalling, doordat de laatste minuten zo snel gingen.. ik had niet eens tijd om het te verwerken.

Het voelde zo vreemd en ‘ver’ aan. Wellicht kwam dat doordat ik weer een realitycheck kreeg na mijn spirituele trance-reis. Ik weet het niet 😉

bevallingsverhaal

Reflectie

Mijn bevalling was het meest unieke ervaring wat ik heb mee mogen maken. Mijn pijn kwam rond 10:00 en ik beviel om 16:46. Super!

Mijn eerste (medische) als tweede (actieve) bevalling zijn extreme tegenpolen.

Ik ben blij dat ik beide heb mogen meemaken. Ik ben nu “ervaringsdeskundige” op beide gebieden..  als ik aan iemand vertel waarom een doula en hypnobirthing een must zijn voor een bevalling, dan kan ik mijn eigen ervaring vertellen.

Dat is immers altijd betrouwbaarder dan als ik aan iemand vertel dat deze persoon een doula moet inhuren en aan hypnobirthing moet doen, puur en alleen omdat ik dit ergens heb gelezen. Nee. Dat kan niet. 

Waarom een doula?

Dankzij de hulp van mijn doula leerde ik omgaan met het onderbewustzijn, waardoor ik in staat was om mezelf onder zelfhypnose te brengen. Dit zal dan alleen lukken als je je doula toelaat in jouw “veilige” zone.

Tijdens de bevalling begrijpt niemand anders je behalve je doula. Een zwangere vrouw verlangt naar dat gevoel van geborgenheid.

Daarom is het belangrijk om tijdens het selecteren van een doula om een band met haar te hebben.

Ik ben zelf niet iemand die graag iedereen knuffelt, maar toen ze bij mij op bezoek kwam hebben we  elkaar 4 keer geknuffeld omdat we blij waren dat we samen deze reis zouden afmaken.

Dat was voor mij een bevestiging dat ik haar dan ook toe zou laten tot mijn bevalling, iets wat je meestal alleen je man laat bijstaan.

Wil je ook snel en actief bevallen, en ben je op zoek naar een doula?

Neem dan gerust contact op met Aziema Fatima. You will have no regrets!

 

 

 

 


israbintali

moeder, echtgenote, mamablogger, designer, fotograaf, vriendin en dierenliefhebber

3 Reacties

  • Sophia
    30 december 2016 20:34

    Gefeliciteerd met de geboorte van je zoon! Alf mabrouk:)

  • Najoua
    20 januari 2017 22:19

    Salamoe alaikom zuster , waar heb je die letterbalonnen vandaan, en de bedankjes??

    • israbintali
      20 januari 2017 22:21

      Wa alaikum salaam. Dankzij mijn beste vriend Ali(express). 😄

Reactie achterlaten