Mijn bevallingsverhaal in de ziekenhuis | traumabevalling

Mijn bevallingsverhaal in de ziekenhuis | traumabevalling

Bevallingsverhaal – Ik wil graag jullie mijn trauma bevallingsverhaal vertellen. Nou ja, graag?

Ik twijfelde eerst of ik wel daadwerkelijk mijn persoonlijke verhaal met de buitenwereld moet delen, want het is een traumabevalling geweest.

Ok, opnieuw: Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik ben bevallen van mijn lieve dochtertje.

Mijn schoonzussen dolden vaak met me dat ik negativiteit heb aangetrokken tijdens mijn zwangerschap en ze hebben gelijk. Ik zal je vertellen waarom.

Ik voel me een tijdje lang misselijk en duizelig“, vertelde ik aan mijn man. “Je bent zwanger.”, grinnikte hij.

Nee, jôh. Ik? Zwanger? Maak dat de kat wijs“, dacht ik hardop.

Stiekem wist ik het wel. Volgens mij hebben vrouwen een bepaalde knopje in hun lichaam die omgezet wordt.

We doen wel vaak van die zwangerschapstesten om achter te komen of we echt zwanger zijn of niet, maar vaak geeft onze lichaam vanzelf aan of dat echt zo is.

Maar eerst testen

Na twee weken te hebben gewacht besloot ik om alsnog een testje te kopen. ‘Zwanger’ stond erop.

Dat verbaasde me niet. Ik voelde een warme gevoel van binnen en ging juichend toelopen naar mijn echtgenoot.

Moge Allah (swt) ons goedheid schenken“, zei hij glimlachend in het Arabisch.

Waarom zegt hij dat?

Ik vroeg me af waarom hij niet erg enthousiast was, maar gaf hem daarna gelijk.

Ik had namelijk eerder een miskraam gehad. Hij was bang. Bang om het kind opnieuw te verliezen.

Dat was voor hem genoeg geweest om pas na 3 maanden een band te bouwen met het ongeboren kind, zodat hij niet teleurgesteld raakt.

Pretecho

Ik begrijp werkelijk niet hoe het komt dat vrouwen zo lang kunnen wachten om te weten wat het geslacht is.

Ik was 13 weken toen we naar Papendrecht reden om een pretecho te laten doen.

Eenmaal we waren gearriveerd mochten we een half uurtje later plaatsmaken op de stoel.

Aangezien het geslacht nog niet goed genoeg ontwikkeld zijn bij de embryo, bekeek de mevrouw (weet eigenlijk niet of ze een verloskundige is, dus noem haar ‘mevrouw’) volgens de NUB-theorie naar de genitaliën van het ongeboren kind.

Jaa! Ik zie het. Zie je dit knobbeltje bij de genitaliën?!?” riep ze. “Is het een jongen????” riep ik luidop. “Nee, een meisje!!!!!!” reageerde ze terug.

Achteraf moesten we heel erg lachen. De manier waarop ze het vertelde, kon ik erbij zweren dat het om een jongen ging.

Ik was erg blij om te weten dat het een meisje was, alhoewel ik aan het begin van mijn eerste maanden overtuigd was dat het een jongetje was.

Na de 20 weken echo

Na mijn 20 weken echo ging het mis.

Ik werd verwezen naar het ziekenhuis omdat mijn dochter niet goed genoeg zou groeien.

Ik werd verwezen naar een ziekenhuis ergens in het Zuiden van het land (naam niet belangrijk, ik bespaar ze de negativiteit).

Daar was er een verloskundige die mij en mijn man vertelde dat het beter is om abortus te plegen, want het ongeboren kindje zou niet de juiste proporties hebben:

haar hoofd zou extreem klein zijn, buik te klein, benen en voeten weer absurd lang. Ze zei dat we nog twee weken de tijd hebben voor een abortus, want een abortus mag tot de 24e week van de zwangerschap.

Hierdoor vielen we weer keihard van onze roze wolk.

Een abortus??

Ze adviseerde ons om een doppler onderzoek te verrichten, maar dat hebben we niet gedaan.

De abortus hebben we ook geweigerd.

Dat voelde niet goed aan.

Bovendien zei mijn man dat we hoe dan ook dit kind zouden moeten verzorgen.

Als ze gehandicapt is, blijven we haar ouders.

We zullen alles ervoor over moeten hebben om haar te verzorgen.

We hebben niet het recht om haar leven te beëindigen.

Dat voelt een beetje alsof je de taak van God/Allah in handen neemt.

Neen, een abortus zullen we niet doen.

[pullquote align=”right”]Haar hoofd zou extreem klein zijn, buik te klein, benen en voeten weer absurd lang. Ze zei dat we nog twee weken de tijd hebben voor een abortus, want een abortus mag tot de 24e week van de zwangerschap. [/pullquote]

Second opinion 

We kregen binnen een week een second opinion en daar werd verteld dat de schattingen die gemaakt zijn niet helemaal overeenkomen.

Kortom, er zijn grote fouten gemaakt. Wat als ik in de tussentijd abortus had gepleegd?

Wat belachelijk! Ik moest wekelijks naar het ziekenhuis om groeiecho’s te krijgen, en daar zag ik altijd die troela die ons die abortus adviseerde.

Elke keer als ze me zag ontweek ze me. Dat zag ik. Dat voelde ik.

Groeiecho’s kloppen niet

Voorheen bezocht ik het ziekenhuis één keer per week voor de groeiecho’s maar naarmate ik groter werd, veranderde dat naar twee keer per week CTG-scan’s laten maken en soms opnieuw een groeiecho.

CTG staat voor Cardio Toco Grafie. Bij een uitwendige hartfilmpje krijg je 2 banden om je buik.

Met deze 2 banden worden de hartslag van de baby en de weeënactiviteit van de baarmoeder geregistreerd.

Door een half uur, of langer, de hartslag van de baby te registreren kan worden beoordeeld hoe het met je kindje gaat.

Gelukkig was de hartslag altijd in orde, maar de echo’s toonden aan dat ze nog steeds aan de kleine kant zou zijn.

Bevalling opwekken m.b.v oxytocine

De gynaecologe schatte dat mijn dochter rond de 2.200 kg zou zijn na de bevalling, maar adviseerde om alvast een datum te prikken voor een inleiding.

Ik heb geprobeerd om de datum te verzetten, en heb gezegd dat ik pas na mijn 38ste week wil bevallen.

Het zij zo.

Ik werd op 11 juli 2014 in de ochtend gebeld dat er een plekje vrij is gekomen en werd gevraagd of ik binnen een uur naar het ziekenhuis kon gaan. LOL!

Alsof je even spoed naar de supermarkt moet, maargoed.

Ik belde met spanning mijn schoonmoeder en we spraken af bij de metrostation. Samen met mijn schoonzus en schoonmoeder gingen we ‘even naar het ziekenhuis om ingeleid te worden’.

echo

De eendenbek klapte in me

Eenmaal aangekomen bij het verlosafdeling (die naam al.. gaan ze me even verlossen van mijn dikke buik?) mocht ik plaatsnemen.

Ik werd gevraagd of ik samen met twee andere zusters naar een speciale kamer kon gaan waar ze een ballonkatheter zouden indoen.

Het leek net alsof de zusters good cop/bad cop zaten te spelen.

Één van hen was echt een driftkikker en de andere poeslief.

Chagrijn als ze is vroeg of ik niet wat kon ontspannen. “Ja, dat gaat moeilijk als ik naar je gezicht staar“, dacht ik nog bij mezelf.

Ze propte letterlijk een koud, kil eendenbek en zat wat te frutselen tot ik ineens een harde ‘clapshh!’ hoorde.

Ik schreeuwde een tel en werd al snel licht in mijn hoofd.

De troela staarde naar me met een ‘je-moe-nie-zo-overdrijven-blik’, maar ik was nogal duizelig geworden.

Toen ik vertelde dat het wel iets beter ging, stuurden ze me terug naar de kamer waar ik eerst in bevond.

Een ballonkatheter? Hell no! Nooit meer.

Terug naar de kamer

In de kamer voelde ik me de eerste paar minuten wel beter, maar nog steeds licht in mijn hoofd.

Het voelde daarna alsof ik aan het vloeien was en dat vertelde ik aan mijn schoonmoeder.

Zij dacht dat het hoorde bij de inleiding dus had zoiets van ‘het komt goed.’.

Tot ik weer zei dat het leek alsof ik aan het menstrueren was.

Ze twijfelde en deed ineens mijn laken omhoog, en we zagen dat er overal bloed was.

Ik was letterlijk aan het leeglopen, vandaar dat ik me afwezig voelde.

Voor ik het wist waren er tig artsen binnengelopen (volgens mij iets rond de 8-10 artsen) en ik zag drie zusters het bloed aan het vegen waarvan er weer anderen met een spoedecho keken of er wat aan de hand was met mijn dochter.

Het voelde alsof ik in een filmscenario zat.

Het voelde zo nep aan.

Een ver-van-mijn-bed-show, maar dat klopt niet, want ze waren allemaal rondom mijn bed.

Ok, dat was niet grappig sorry.

Achteraf kan ik erom lachen, maar ik heb deze bijna-dood-ervaring te danken aan die troela die hoogstwaarschijnlijk iets verkeerds heeft gedaan (vandaar die ‘clapsh!!’ geluid tijdens het indouwen van de eendenbek).

Infuus – oxytocine

Doordat ik veel bloed ben verloren kreeg ik een infuus en mocht lekker overal lopen met dat grote apparaat.

Nou, lopen.. ik mocht de volgende twee dagen platliggen op bed in een kamertje met 3 andere vrouwen.

Die twee dagen waren zo lang naar mijn gevoel. Ik kreeg erg veel empathie voor die vrouwen, want zij moesten ook platliggen, een zelfs 4 maanden lang als ik het goed herinner en ze was er nog lang niet.. heel sneu.

Ik kreeg medicatie met oxycotin om de baarmoederwant rijp te maken.

Het kon maximaal drie dagen sturen, en ik heb zoveel sjans dat ik pas aan de derde dag ben wezen bevallen (joe-pie).

Omdat ik een hoofddoek draag, en hun echtgenoten ineens voor de openstaande deur stonden moest ik mezelf afschermen met die gordijnen, en dat voor twee dagen.

Die hoofddoek jeukt steeds aan je hoofd en zit echt niet lekker als je gewoon 24/7 lekker in een shirtje wilt liggen.

Daarom vonden de dames mij volgens mij achterbaks, maar dat was echt niet mijn bedoeling.

Ze hadden vast zoiets van ‘ah, die moslims weer. Die moeten zich altijd afschermen van de buitenwereld’.

Maar dat indruk gaf ik helaas wel, of ik het nou wilde of niet.

Daar zit je dan, afgeschermd in een hoekje van een meter bij meter. Praten lukte niet echt, want ik voelde me niet op mijn gemak. Het waren meer korte, awkward situaties.

Eindelijk: de weeën.. of weeënstorm

Op 13 juli 2014 was het eindelijk raak. Ik dacht altijd dat je vruchtwater verliest alsof je een emmer vol water op de grond gooit, maar het was meer een cup water, als ik het goed herinner.

Volgens mij ben ik de enige aanstaande moeder die blij was dat de weeën begonnen.

Eindelijk. Ik ga weg van dit stomme ziekenhuis en neem mijn dochter direct mee“, dacht ik bij mezelf maar ik wist dat als mijn dochter te klein zou zijn dat ik haar moest achterlaten bij de speciale kinderafdeling.

De weeën begonnen rond 04:00 in de nacht maar ze kwamen niet tot de gevorderde fase. Pas rond 08:30 begon ik die samentrekkingen goed te voelen.

Nasty, zeg. Ik wist dat weeën een kreng konden zijn, maar zo pijnlijk? Wow.

Hoe kun je weeën het beste beschrijven?

Het was een nieuw soort pijn.

Het voelde alsof je op een surfplank bent en er een grote golf op je afkomt.

Als jij deze golf beheerst met je surfplank zit je safe, maar als je die golf niet aankan is die wee een ware hel.

[pullquote]Het was een nieuw soort pijn. Het voelde alsof je op een surfplank bent en er een grote golf op je afkomt. Als jij deze golf beheerst met je surfplank zit je safe, maar als je die golf niet aankan is die wee een ware hel. [/pullquote]

Nog niet naar de bevalkamer??

Ik had gehoopt dat ik mijn eigen kamer zou krijgen om de weeën gerust op te vangen, maar dat kon niet, want er was een vrouw per spoed binnengekomen die een stormbevalling aan het krijgen was.

Ze had duidelijk moeite met het opvangen van de weeën en schreeuwde het uit.

De drie dames in de kamer keken SAMEN met haar ECHTGENOTEN toe hoe deze Hindoestaanse, aanstaande moeder haar weeën aan het opvangen was.

Wat een raar ziekenhuisbeleid, hé?

Ik kreeg te horen dat deze dame mijn kamer moest innemen en ik mijn eigen samentrekkingen verder ‘mocht’ opvangen gezamenlijk in deze publieke kamer.

Absurd.. nu begrijp ik precies waarom vrouwen een geboorteplan opstellen.

Ik kon mezelf wel wurgen dat ik mijn geboorteplan niet heb opgestuurd.

Ah, wat kan er misgaan?“, dacht ik destijds. Ik en mijn grote mond.

Op naar de bevalkamer

Rond zessen mocht ik naar de verloskamer.

Ik kreeg wederom oxytocine gezamenlijk met ruggenprik toegediend omdat mijn weeën niet bevorderden.

Destijds zei ik tegen iedere hoogzwangere”

Ja, je moet echt geen ruggenprik nemen, hoor. Is niet goed voor jou en je ongeboren kindje”.

Ja, dat klopt wel, maar helaas is niet elke situatie hetzelfde. Dat is de wijze les die ik heb geleerd.

Niemand neemt een ruggenprik omdat het lekker makkelijk is.

Als je sowieso een medische bevalling krijgt, ben je sowieso doodop, vooral als de bereiding en/of oefenweeën niet bevorderen.

mijn bevallingsverhaal

Voor het eggie

Ik mocht slapen na het toedienen van de ruggenprik (wat ik vond meevallen) maar was zo enthousiast van de werking van de ruggenprik dat ik niet kon slapen.

De verloskundige kwam met een zuster na twee uurtjes terug in de hoop dat het kindje was neergedaald.

Rond tienen mocht ik persen.

Na een paar keer besloot de verloskundige om me in te knippen (tegen mijn zin in).

Mijn echtgenoot (zo slim als hij is) keek toe, en ik merkte dat hij grauw zag.

Altijd waarschuwen, want is wel sneu voor de mannen om dat te zien (zou het zelf ook niet tegen kunnen, denk ik).

Na een keer persen kreeg de verloskundige geen zin meer, want haar shift was bijna voorbij (hoorde ik d’r mompelen tegen de andere zuster).

Nou ja, zeg.

Ze vertelde me dat ze een pompje zou zetten op het hoofd van mijn dochter als het me niet zou lukken, maar wonder boven wonder kwam er ineens een kracht waardoor ik in een laatste pers haar eruit kreeg!

Daar was ze dan! De verloskundige plaatste mijn dochter op mijn borst. Ik en mijn man waren voor de tweede keer verliefd geworden.

De eerste keer was op elkaar, en nu vielen we beiden op mijn dochter. Wat een prachtige wonder! Zo klein en zo tenger..

Nou, ze hoeft echt niet in het warmtebed hoor. Kijk hoe groot ze is.”, werd er mij verteld.

Op dat moment kon al die fouten van het beleid die mij overkomen zijn, niets meer schelen. Ik had mijn poppetje in handen, gezond en wel.

..een jaar later

Vandaag is dus mijn dochter één jaar oud geworden.

Ze was 2.970 kg toen ze op 38+3 weken geboren was.

Gemiddeld dus!

Er werd mij een tijdje wijsgemaakt dat ze ondergewicht zou hebben, maar als ik kijk naar mijn schoonfamilie zijn zij ook niet de grootsten.

Waarom moet ik haar dan volproppen en stressen dat ze niet veel weegt? Ik heb vrede met haar gewicht.

Ze is actief en in proportie. Haar hoofd en lichaam zijn in proportie.

Achteraf heeft het ziekenhuis en controles me meer laten stressen dan het nodig was.

Ik heb een hekel gekregen aan het beleid, en durf niet meer bij mijn volgende kind opnieuw ingeleid te worden of überhaupt te bevallen in het ziekenhuis.

Liever thuisbevallen dus.

En als men me opnieuw wijsmaakt dat er meer kans is op risico om thuis te bevallen vertel ik ze wel mijn ervaring met een ziekenhuisbevalling en haar beleid.

Maar uiteindelijk ben ik blij dat ik mijn kind in armen heb en ik mag niet klagen, want ze is hartstikke gezond. Alle lof aan God.

Update: inmiddels ben ik bevallen van mijn tweede kind. Was een héél ander ervaring.

mijn bevallingsverhaal

De bovenstaande foto’s zijn mijn eigen gemaakte foto’s. Gelieve bij gebruik vragen om toestemming.

Wil je ook je bevallingsverhaal opsturen? Stuur me dan een mailtje naar info[at]ministijl.nl


israbintali

moeder, echtgenote, mamablogger, designer, fotograaf, vriendin en dierenliefhebber

4 Reacties

  • Chahrazad M
    13 juli 2015 18:20

    Wauw, wat een heftig verhaal. Ik heb er echt kippenvel van gekregen. Hamdoelilah dat uiteindelijk alles goed is gegaan.

  • Tugba
    14 juli 2015 04:15

    Hoewel ik jou verhaal weet was het toch spannend om te lezen :)) ik ben trots op je en mijn lieve mooie elfida

  • Mammie Mammie
    14 juli 2015 12:58

    Ik zou mij zo diep schamen als ik de verloskundige was die abortus adviseerde. En wat een bevalling, alhamdulillah dat alles goed is gegaan en dat je een gezonde baby hebt 🙂

  • Josan Jongbloed
    15 juli 2015 09:35

    Mijn hemel, wat een fouten. En dat anno 2015. Blijkt maar weer dat de medische wetenschap niet alles weet.

Reactie achterlaten