Mijn ervaring met een peuter van 2 jaar in de MRI scan

Mijn ervaring met een peuter van 2 jaar in de MRI scan

Zoals jullie weten ben ik al een tijdje minder actief op het het gebied van bloggen. Naast dat ik druk bezig ben geweest met mijn zwangerschap en verhuizing, ben ik ook nog eens vaak onderweg naar het ziekenhuis voor mijn dochter.

Hier en daar heb ik ongenuanceerde details laten vallen dat we al een tijdje onder toezicht van het ziekenhuis gecontroleerd worden, maar onze hele verhaal had ik nog niet gedeeld.

Eigenlijk zou ik dit jullie besparen, aangezien ik vind dat je niet alles hoeft te delen, maar ergens voelde ik me toch een beetje verplicht.

Hierbij wil ik daarom onze ervaring delen hoe een peuter / kind van 2 jaar oud de MRI scan vanuit haar perspectief ervaart, in de hoop dat andere moeders (die tevens via Google hier terechtkomen) baat eraan hebben.

Hoe de problemen begonnen

Toen mijn dochter iets ouder was dan een jaar begon ze al gelijk met lopen. Op eerste instantie kon ze dit ook heel goed. We liepen dan ook vaak samen -ondanks ze best jong was- korte afstanden rondom ons huis en omgeving.

Niet lang daarna begon het lopen eigenlijk steeds vaker te verminderen. Ze wilde niet meer veel lopen (hoekje achter ons huis) of begon al te mopperen.

Vaak begreep ik haar niet en dacht dat ze een beetje aan het overdrijven was, omdat ze wilde dat ik haar ging dragen.

Naarmate ze ouder werd (nu is ze 2 jaar oud) werd het steeds en steeds erger. Zelfs traplopen wilde/wilt ze nu niet meer.

Als we eventjes naar de auto moeten lopen, wilde ze gedragen worden. Het werd steeds erger en mijn moedergevoel begon goed te knagen aan mijn schuldgevoel.

Voor de zekerheid gingen we naar de huisartsenpraktijk en lieten we haar been onderzoeken. De huisarts verwees ons door naar het ziekenhuis.

Het ziekenhuisbeleid

Een maand geleden kreeg ik onze eerste afspraak met de kinderarts. Zij controleerde of er wat er mis zou zijn met haar heup.

Ze voelde aan E.’s lichaam, keek grondig en vertelde me dat er kans bestaat dat ze aangeboren heupdysplasie zou kunnen hebben en in het ergste geval een operatie zou moeten ondergaan, aangezien ze in een latere stadium is beland en het eigenlijk te laat is voor een spreidbroek.

Wat mij opvalt is dat het ziekenhuis een beleid heeft, waar op eerste instantie niets mis is tijdens analyse, maar toen was best wel geïrriteerd geraakt doordat we al een langere tijd in het proces zitten (en mijn dochter steeds minder recht loopt en pijn heeft, dus ik heb nogal haast).

Het beleid gaat ongeveer zo bij de kinderarts:

  1. Eerste controle: consult
  2. Lichamelijke onderzoek
  3. Röntgenfotografie
  4. Echografisch onderzoek
  5. Bloedprikken
  6. Conclusie

Terug naar de heupdysplasie. Om te kijken of dit de reden is voor haar loopgedrag hebben we de bovenstaande stappenplan uitgevoerd, en als conclusie bleek dat het erg minimaal is en dit kennelijk niet de reden is voor paniek. Dit werd mij telefonisch doorgegeven.

Ik vertelde de receptioniste dat ik graag ook haar voeten wil laten bekijken, omdat er een zwelling zit aan haar enkel en onder haar voet.

Kinderfysio

Ik werd verwezen naar de kinderfysiotherapeut en daar werd grondig nagekeken wat er precies aan de hand zou zijn.

Zij vertelde me dat E. wat langer is dan gemiddeld en dit problemen met zich kan meebrengen (te snelle groei) doordat haar gewrichten onder druk staan.

Tijdens deze afspraak kreeg ik heel erg het gevoel dat er naar mij werd geluisterd.

Ze vertelde me dat er waarschijnlijk een ontsteking zou zijn (dat verklaart de zwellingen) maar deze pas door middel van bloedprikken opgespoord kunnen worden. Foto’s maken had dus geen zin.

Spoedgeval

Op ten duur liep mijn dochter nog erger dan normaal en ook anderen begonnen op te merken dat ze steeds minder goed loopt.

Toen was het helemaal drama: ze kon niet zelfstandig lopen, dus wij gingen met de spoed naar het ziekenhuis.

Ik had een duidelijk beeld wat er moest gedaan worden; de kinderfysiotherapeut was duidelijk in taal: bloedprikken om de infectie te zien en daarna eventueel ontstekingsremmers gebruiken.

We waren een tijdje aan het wachten en na standaard onderzoek met een arts in opleiding en zij deed weer dingen die we tijdens onze eerste afspraak ook hadden gedaan. Dit schiet niet op, dacht ik bij mezelf.

Probleem aan haar enkel/hiel

Ik ben van nature een persoon die op eerste instantie anderen hun ding laat doen, want zij weten het immers beter dan ik, maar als ik merk dat ik van plek A naar B wordt gestuurd, en dat opnieuw, begint er natuurlijk wel een belletje bij me te rinkelen.

Wellicht laat ik dat niet snel opmerken, maar met subtiele hints deel ik wel mijn mening/ervaring met de arts. “u kunt misschien hier eens naar kijken *wijst zwelling aan* (“want hallooo, dat was al uitgesloten. Er is niets mis met haar been”) of “de kinderfysiotherapeut had eigenlijk al geconcludeerd dat <blablabla>.

Maar neen, zij had een andere mening dus werden we opnieuw *zucht* verwezen naar de röntgenfotografie. Zo werkt eigenlijk het hele ziekenhuisbeleid: je moet alles kunnen uitsluiten om een diagnose te stellen. Dit duurt dan ook enorm lang.

Normaliter duurt het bij gevallen zoals die van ons maximaal 1,5 maand, maar we zitten er al meer dan 2,5 maanden erin.

Nadat wij hebben verzocht om naar haar voeten te kijken, konden ze bevestigen dat het probleem daadwerkelijk aan haar voeten lag, maar goed.. dat is stap 1 -_-

Tussen alle afspraken zitten er 1 tot 2 weken tussen, dus in de tussentijd ben ik als zwangere vrouw wel moe met het optillen van een kind van 16 kg.

Het ergste is dat er eigenlijk geen diagnose gesteld is. Dus we zitten nog op dag 1, ondanks alle inspanningen. En mijn dochter heeft nog altijd pijn…. wat mijn moederhart enorm breekt.

mri scan kind
bron: nfb.org

Zonder MRI scan geen diagnose

MRI is een afkorting van Magnetic Resonance Imaging, ook wel magneetscan. Bij een MRIscan komt de patiënt in een lange tunnel te liggen die een sterke magneet bevat, waarmee het water in de weefsels gemagnetiseerd wordt. Voor een MRI-scan moeten kinderen ongeveer een half uur stil liggen.

Eerste poging

MRI scan zonder medicijnen

Om een lang verhaal kort te houden, bespaar ik jullie de details, maar het komt eigenlijk neer nadat we héél erg lang van hier naar daar werden gestuurd kregen we dankzij veel moeite, telefoongesprekken tussen huisarts en kinderarts een afspraak in een ander ziekenhuis voor een MRI scan. Dus als spoed eigenlijk.

Niets eten, niets drinken

We werden opgeroepen voor een halve dagopname. Ik had van het ziekenhuis waar we onder toezicht waren begrepen dat mijn dochter nuchter moest zijn.

Dit houdt in dat ze 2 uurtjes van te voren moest stoppen met drinken en 4 uurtjes van te voren stoppen met eten.

Wat voor kleren aan?

Ik haalde de oorbelletjes van mijn dochter eruit (want ze mag geen metaal dragen) en het liefst comfortabele kleren, zonder printjes erop.

Bij aankomst

Of je nuchter moet zijn of niet, hangt dus af of een kind medicijnen krijgt.

Bij aankomst werd mij verteld dat ze eigenlijk helemaal niet nuchter moest zijn, aangezien ze bij kinderen geen medicijnen (slaapmiddel/roesje/narcose etc) toedienen.

Dit was blijkbaar een miscommunicatie tussen beide ziekenhuizen.

Enerzijds was ik blij, want ik nam dan aan dat ze wisten hoe ze een peuter van 2 jaar oud 30 minuten lang stil kunnen houden in de MRI scan.

Anderzijds, had ik mijn vermoeden, want zelfs voor volwassenen is het niet te doen. Daarnaast klinkt een MRI scan heel erg eng.

Er werden foto’s getoond aan mijn dochter en een audio van het MRI scan-geluid afgespeeld voor zo’n 10 seconden.

Ik schrok zelf enorm van het geluid, en ik hoorde mijn dochter al diep zuchten.

Ik vertelde haar wat er allemaal gaat gebeuren en zei dat ze met papa in de MRI scan zal moeten gaan, aangezien mama zwanger is.

Er wordt beweerd dat magnetische velden niet schadelijk zijn voor de gezondheid, maar dat terzijde.

Kinderen zijn extra gevoelig voor (elektromagnetische) stralingen of andere soorten golven.

Spelen in de speelgoedkamer

Mijn dochter verbleef 3 uurtjes lang in een kinderkamer met heel veel speelgoed, dus daar had ze wel lol in.

Maar ondertussen was ze natuurlijk enorm vermoeid geraakt, en ze had haar middagdutje ook gemist.

Iedereen weet hoe peuters zich gedragen als ze slaap hebben… ze worden enorm chagrijnig en druk! In ieder geval, wel mijn dochter.

Ik twijfelde of de MRI scan überhaupt wel zou lukken, maar goed ik had daar weinig zeggenschap meer over.

I went with the flow, aangezien de medische staf met veel zelfvertrouwen mij had verteld dat ze geen medicijnen geven.

Nou, daar zat ze dan.. voor een minuut of 5. Het was een gigantische flop. Ik hoorde haar luid en duidelijk.

Het leek zelfs alsof ze luider schreeuwde dan het geluid die uit de MRI kwam. Wat een domper!

Teleurgesteld als we waren vertrokken we uit dit ziekenhuis.

Wat gigantisch DOM om te denken dat een peuter zonder slaapmiddelen muisstil in de MRI scan kan verblijven.

Het grappige vond ik nog dat de medische staf zelf ook teleurgesteld was.

Kom op, het was het toch te verwachten, denk ik dan? Maar goed.

Tweede poging

MRI scan met medicijnen, géén narcose

Ik regelde een consult bij de kinderarts en verzocht hem vriendelijk om nogmaals een MRI scan te regelen, aangezien de eerste poging een flop was.

Ik vertelde hem hierbij dat een peuter van 2 zonder medicijnen (hoe slecht dit ook is) onmogelijk onder de MRI scan kan liggen.

Ik werd een paar dagen later gebeld en er werd gelukkig een afspraak geregeld voor poging nummer 2.

mri-scan-kind

MRI scan met medicijnen via de billetjes

En opnieuw kreeg ik te horen dat ook dit ziekenhuis geen MRI scan doet zonder narcose. In plaats daarvan gaven ze medicijnen die via de billetjes werd toegediend.

Ik begrijp dat een ziekenhuis geen narcose geeft aan kinderen: waarschijnlijk lukt het ze niet om een lagere dosis o.i.d te geven of is er in het verleden misgegaan.

Van mijn part hoeft het ook niet. Ik ben blij met alles, als er maar een diagnose wordt gesteld waarom mijn dochter een zwelling heeft bij haar enkel.

Het ziekenhuis heeft echter een indruk op mij achtergelaten dat ze zonder MRI scan geen diagnose kunnen stellen, en dit meen ik echt.

Het lijkt alsof ze niets voor ons kunnen betekenen, aangezien de röntgenfoto’s en echo’s niets hebben opgeleverd.

Dit vind ik heel eng, eerlijk gezegd. Zo’n apparaat is enorm prijzig en iets van deze tijd. Wat werd er vroeger gedaan?

En niet elke ziekenhuis kan zo’n apparaat betalen, wat doen zij dan? De patiënt naar huis sturen? Wat zijn de alternatieven?

Waarom wordt er zo vaak op ingehamerd dat ze niets zonder een MRI kunnen?

Dit zegt wat over de kwalificaties van de medische staf, maar daar ga ik niet te diep op in.

Terug naar de voorbereiding:

Niets eten, niets drinken

We werden opnieuw opgeroepen voor een halve dagopname. Dit duurde zo’n 6 uurtjes. Bij dit ziekenhuis moesten we 4 uurtjes van te voren stoppen met eten en drinken.

Wat voor kleren aan?

De oorbellen haalde ik opnieuw uit en mijn dochter droeg kleren die fijn zitten.

Spelen in de speelgoedkamer

Ze hadden een klein hoekje met speelgoed en daar kon ze even wat spelen.

Rond 14:00 moesten we naar de behandelkamer en daar kreeg mijn dochter een buisje in d’r billetjes..

ik trooste haar en vertelde haar dat ze olie gaan insmeren (er werd vaseline opgesmeerd) en kort daarna een lange buisje.. als ik weer eraan denk, word ik verdrietig. Het was eventjes doorbijten.

mri-scan-kind

Ze mocht terug op bed en daar probeerden we van alles om haar te laten slapen, maar ze werkte tegen.. ze wilde helemaal niet slapen.

Integendeel, ze ging steeds lachen en spelen. Ik riep iemand en vertelde dat ze nog een dosis moeten geven (wanhoop..) en dat deed ze opnieuw, maar tevergeefs.

In de MRI 

Dit keer zat mijn dochter, samen met papa, een paar minuten langer in het apparaat. Desondanks hoorde ik haar weer heel hard huilen..

Zoals je het misschien al een beetje hebt kunnen voorspellen, is het dit keer dus ook niet gelukt aangezien ze niet sliep (ondanks 2 dosissen).

Weer niet gelukt

Er zaten nog 2 of 3 andere kindjes in de verblijfskamer die ook een MRI scan zouden krijgen, en ik heb begrepen dat bij hen de MRI ook niet gelukt is.

Tijdsverspilling en onnodig veel kwetsbaarheid bij de kinderen als je het mij vraagt.

Mijn dochter is helaas getraumatiseerd van de afgelopen maanden. Ze kan geen doktersjas meer zien en vandaag  was haar enkel nog dikker dan normaal.

Ik zit dus eigenlijk met mijn handen in het haar. Ik ga van ziekenhuis veranderen en word verwezen naar een orthopeed in de hoop dat hij wat voor ons kan betekenen.

Wat ik verder kan vertellen is dat het proces in het ziekenhuis enorm vermoeid en een zeer emotionele ervaring is voor moeder en kind.

Wat ik misschien zelfs erger vind zijn al die goedbedoelde adviezen van anderen die het allemaal beter weten en  onze ouderschap in twijfel brengen.

Ik hoop dat geen enkel kind noch ouder dit hoeft te ervaren, want het is erg moeilijk. Bloedprikken, röntgenfoto’s, echo’s, MRI scans, noem  maar op.. nee.. hopen dat we er binnenkort klaar mee zijn, want in december ga ik ook nog eens bevallen.

Keep us in your mind / dua.

 


israbintali

moeder, echtgenote, mamablogger, designer, fotograaf, vriendin en dierenliefhebber

4 Reacties

  • Samira
    28 september 2016 17:01

    Shifa in sha allah voor je dochtertje. Moge je in sha allah heel snel weten wat er met je kindje aan de hand is. 😘

    • israbintali
      28 september 2016 20:36

      InsjaAllah. Bedankt voor je medeleven <3

  • Hasna
    28 september 2016 19:09

    Wauw wat heftig zeg!! Ga naar een andere ziekenhuis. Er moet iemand zijn die misschien op iets komt. Heel veel sterkte en geduld!

    • israbintali
      28 september 2016 20:37

      Ze willen in een ander academisch ziekenhuis ons een second opinion geven, met daaruit insjaAllah vervolgafspraken. We komen hopelijk bij een orthopeed terecht. >:

Reactie achterlaten