Hoe overleef ik de peuterpuberteit? Help!

Hoe overleef ik de peuterpuberteit? Help!

Hoe overleef ik de peuterpuberteit? Help!

Peuterpuberteit – De fase die elke moeder al vanaf het geboorte van haar kind vreest en stiekem hoopt dat het nog lang niet zal aanbreken. De peuterpuberteit is een fase waar een peuter van anderhalf tot twee jaar doorheen gaat. Soms vraag je je dan af hoe het komt dat jouw zachtaardige kind in een chagrijnig, koppig draak is veranderd.

Ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee

Ja is nee, en nee is ook nee. “Wil je alsjeblieft ophouden?”, “Loop ‘ns door”, “Eet je bord op”. Het lijkt alsof hij het expres doet. Wat je ook zegt, als antwoord krijg je alleen maar “Nee!” te horen.

Op zoek naar de gouden tip

Waarschijnlijk ben je zoals anderen via de zoekmachines op deze website terechtgekomen. Ook jij, een gefrustreerde moeder met een peuter aan d’r zij, zit weleens met de handen in het haar. Net zoals ik.

Maar ik wil je vertellen dat er licht is aan het einde van de tunnel. Ik ga je niet vertellen dat deze fase net zo kort duurt als een sprongetje, nee sorry.. het duurt waarschijnlijk een paar jaar tot je kind er vanzelf uit groeit.

Het is aan jou om er mee te leven. Of beter gezegd: het is aan jou om de peuterpuberteit verdraagbaar te maken. Of verdraagbaarder. Dat klinkt een stuk realistischer.

Het leed dat peuterpuberteit heet

Feit is dat de Peuterpuberteit volle aandacht trekt in het leven van een peuter. En daarom verdient het een hoofdletter. Wat wij, ouders, echter misschien als leed beschouwen is eigenlijk een mijlpaal voor je kind. In deze fase leert je kind wat grenzen zijn en hoe ver dezen kunnen strekken (of niet). Hij maakt zich los en ‘eist’ op zelfstandiger te leven en zoekt zo zijn eigen realiteit.

Positief opvoeden tijdens de peuterpuberteit

Aan anderen vertellen dat je een zeer gedisciplineerde ouder bent, is makkelijker gezegd dan gedaan. Juist tijdens de peuterpuberteit wordt jouw geduld goed beproefd en leer je zelf ook nieuwe dingen bij: tot hoe ver lukt het jou om grenzen te verleggen? Doe je het wel, zoals je van jezelf had verwacht of wint de koppige peuter de strijd?

Tijdens de peuterpuberteit wordt niet alleen je kind opgevoed, maar ook jij. Hou je van striktheid en discipline, maar met de nodige vrijheid (democratische opvoeding)? Juist tijdens deze fase dien je standvastig te zijn. Indien je de touwen nu los laat, zal deze gewoonte blijven aanhouden.

peuterpuberteit

Ervaring voor en door moeders

Ook ik ben moeder van een kind van bijna 2 die in de peuterpuberteit bevindt. Graag deel ik mijn ervaring met jou, zodat we allen hier profijt uit kunnen boeken.

1 – Draai de rollen niet om

Jij bent zijn moeder, niet andersom. Pas jouw regels niet aan volgens zijn humeur, diens stemmingshumeur toch om de paar tellen veranderd. Jij bent de bazin over hem, en dit houdt in dat jij over de regels bepaalt.

2 – Niet verwennen

De glans in zijn ogen, zijn mooie glimlach, wiebelende lichaam tijdens het lichaam.. wat schattig! En hij is nu eindelijk braaf (voor een minuut of 5). Betekent dit dat hij zijn tweede ijs van vandaag mag? Nee.

Je mag een beetje buigen met de regels, vooral nu hij wellicht wat irritanter is dan normaal maar verwen hem niet meer dan het nodig is.

3 – Laat af en toe een tandje zien

Daarmee bedoel ik niet oog om oog, tand om tand, want dan komt jullie band in misère terecht. Je hoeft niet de perfecte moeder uit te hangen die in de buitenwereld stilletjes van binnen verbrand terwijl je kind voor de zoveelste keer weer krijst in de supermarkt omdat je geen lolly of speelgoed voor hem koopt.

Af en toe mag je een tandje laten zien. Zo herinner je hem dat je het niet toelaat dat hij zomaar mag schreeuwen waardoor iedereen naar jullie staart. Dat tolereer je niet. Écht niet.

4 – Niet alleen maar praten; daden wegen meer

“Als je niet meekomt, ga ik weg zonder jouw hoor!”. Hoe vaak heb je je dit horen zeggen. Heeft het gewerkt? Nee? Verklaart dat dan niet dat praten alleen niet werkt bij een peuter.. wat jij dient te doen is wat harder aanpakken.

Elke kind is bang om zijn ouder(s) kwijt te raken, terwijl ze een rondje maken in de winkelcentrum of park. Mijn dochter wist (!) dat ik altijd terug zou komen als ik na de zoveelste opmerking zei dat ik wegga.

Een keertje ging ze na de zoveelste bedreiging mij stout aankijken en daarbij glimlachen, en toen merkte ik het op: ze weet dat ik bluf.

Sindsdien loop ik gewoon een paar meter verder en houd ik haar stiekem in de gaten. Geloof mij maar, ze loopt of rent altijd richting mij terug. Een beetje afschrikken kan geen kwaad.

5 – Handje vasthouden

Vaak geef je je kind twee opties: handje vasthouden of in de kinderwagen zitten. Je bengel vereist de derde optie: staan. Weiger je dit, is het grote chaos op straat en iedereen kijkt naar jouw kind en denkt: “ik zou zijn moeder niet willen zijn, dat arme joch”.

Niet wetende, dat jij in de slachtofferrol zit en niet andersom. Wisten ze het maar… In zulke gevallen adviseer ik je dan toch om een compromis te sluiten. Een deal met een peuter zal je immers nooit winnen.

Vertel aan je kind dat hij dan niet jouw hand hoeft vast te houden, maar wel voren moet lopen zodat jij hem in de gaten kunt houden. Doordat je je kind een ‘taak’ geeft, moedig je zo hem aan om zelfstandiger te worden. Vaak vinden ze dit dan ook een prima oplossing.

6 – Zijn humeur bepaal jij

Je kind is jouw reflectie. Als een dierbare verdrietig is, raak jij ook beinvloedt. Ook jij voelt je dan een stuk minder lekker in je vel. Zo is dat ook bij een kind.

Als jij de hele dag zit te mopperen over zijn gedrag (die hij niet eens als verkeerd bestempeld: “Wat doe ik fout?“) dan krijg je een driftige peuter in plaats.

Zo! Dit waren mijn tips. Wellicht zit de gouden tip niet tussen, maar niet ieder kind is immers hetzelfde. Het enige wat jij dient te onthouden is dat de hele peuterpuberteit een compromis is tussen ouder en kind. Tijdens de peuterpuberteit verlangt je kind om op eigen benen te staan. Jij kunt hem deze ‘vrijheid’ aanbieden, maar moet hem niet het gevoel geven dat je hem strikt controleert.

Vergelijk je kind met een vlinder (vandaar de foto van E. erop). Een vlinder is erg gevoelig (een keer aanraken is al voldoende om hem te beschadigen). Een vlinder wilt vrij kunnen vliegen. Houd je kind in controle, zonder dat hij/zij er teveel van opmerkt. Dan geeft hij toch weer tegenreactie erop.

Laat je kind maar denken dat hij of zij vrij is zoals een vlinder en dat hij zelf alles doet, terwijl JIJ hem indirect aanstuurt.

Zo zal je merken dat de peuterpuberteit reuze meevalt. Sinds ik mijn eigen gevoel volg en compromissen sluit met mijn dochter, merk ik dat ik bijna geen last meer heb van die lang gewachte en gevreesde peuterpuberteit. Bijna dan. Het wordt wel een stuk verdraagbaarder.

Wat is jouw ervaring met de peuterpuberteit? Deel jouw tips met ons!

 

 


israbintali

moeder, echtgenote, mamablogger, designer, fotograaf, vriendin en dierenliefhebber

Reactie achterlaten